Λέει ο άλλος:
«θα είναι το τελευταίο σας Πάσχα»
και εσύ συνεχίζεις να μιλάς για «εμπιστοσύνη»,
Αυτό δεν είναι πολιτική, Είναι Πολιτική Ψυχασθένεια.
Όταν φτάνει η 25η Μαρτίου:
η εξέγερση έχει ήδη ξεκινήσει
πόλεις έχουν ήδη καταληφθεί
επιχειρήσεις βρίσκονται σε εξέλιξη
Η 25η Μαρτίου καθιερώθηκε ως σύμβολο.
Στην πράξη, όμως
Δεν ήταν η αρχή – Ήταν η κατάληξη.
Η κατάληξη μιας πορείας που είχε ήδη ξεκινήσει.
Μιας δοκιμασίας που έφτανε στο τέλος της.
Της μοίρας ενός Γένους που αναζητούσε τη λύτρωσή του.
3 Μαρτίου 1957, ο Γρηγόρης Πιερή Αυξεντίου, ο Ζήδρος της ΕΟΚΑ, περνά στο Πάνθεο των Ηρώων. Η Ηρωική ψυχή φωλιάζει για πάντα εκεί ψηλά στα βουνά του Μαχαιρά. Παραμένει σαν Σταυραετός, ο Σταυραετός του Μαχαιρά, να μας καθοδηγεί και να μας θυμίζει το Χρέος. Τι πιο όμορφο μνημόσυνο από το να αφήσουμε τα μάτια και
Βλέπουμε σήμερα τη γλώσσα μας να φθείρεται, να σβήνει κάτω από ξένα σύμβολα. Η γλώσσα που άντεξε αιώνες κατακτήσεων και αλλοιώσεων, παραμένοντας αλώβητη και ανθεκτική βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπη με μια νέα, ύπουλη απειλή: τα Greeklish.
Πηγή: https://ellada.cy Ταξίδι στη Μόρφου, τον παράδεισο της παιδικής μας ηλικίας Να θυμηθούμε πρέπει και να μην ξεχάσουμε ποτέ. Να αγαπήσουμε τον τόπο μας πρέπει, με αγάπη μεγάλη που θα μας οδηγήσει και στο καθήκον μας. Για να καταξιωθούμε σαν Έλληνες και σαν Χριστιανοί. Πρέπει να αναβαπτισθούμε στην Ελληνική κληρονομική μας αρχοντιά και να αναδυθούμε
Ώρα 5:30 π.μ. – 28 Οκτωβρίου 1940. Τα πρώτα ιταλικά πυροβόλα βροντούν στα σύνορα. Η εισβολή αρχίζει από την Ήπειρο. Η Μεραρχία «Τζούλια» των αλπινιστών περνά το ποτάμι του Σαρανταπόρου και κατευθύνεται προς το Μέτσοβο και την Πίνδο. O Υποστράτηγος Κατσιμήτρος έχει ήδη δώσει εντολή: «Θα αμυνθούμε επί τόπου. Καμία υποχώρηση. Τα σύνορα είναι η τελευταία γραμμή άμυνας» ….
Εκεί που Γράφτηκε η Ιστορία μας – Ο Ρένος Κυριακίδης, Τομεάρχης Πιτσιλιάς.
Ίσως ένας απο τους τελευταίους ζωντανούς θρυλους του ΑΓΩΝΑ
Διδάσκει τα Ελληνόπουλα Νεότερη Ελληνική Ιστορία. Όπως την έζησε.
Είναι η Επανένωση πραγματικά Απελευθέρωση και Τερματισμός της Κατοχής;
Ρεαλιστικός Στόχος ή Ουτοπία;
Εθνικό Όραμα ή Πολιτική Κοροϊδία;
Μετά από 50 Χρόνια ξεχάσαμε τα πάντα, τα πάντα εκτός από το Μίσος μας. 50 Χρόνια κλείνουμε από την Απώλεια της μισής μας Πατρίδας. 50 Χρόνια πορείας και αγώνων.Προσφυγιά, Ξεριζωμός, Επιβίωση, Ξενιτεμός, Επανεκκίνηση, Δημιουργία, Ρίζες, Ανάκαμψη, Ευμάρεια, Μια Πορεία που ξεκίνησε με το ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ και καταλήξαμε μετά από 50 Χρόνια να ξεχάσουμε τα πάντα,
Η Κύπρος, τούτη η μικρή μαρτυρική γη, στέκει αιμορραγώντας για δεκαετίες. Από το ’55 κι έπειτα, μια ατέλειωτη πάλη, μια διαρκής θυσία, ένα αδιάκοπο πένθος. Και το χειρότερο; Η ήττα. Όχι η ήττα στο πεδίο της μάχης, μα η ήττα μέσα στις ψυχές μας, η ήττα της λογικής, η παραίτηση από το δίκιο. Αυτή την
