Λέει ο άλλος:
«θα είναι το τελευταίο σας Πάσχα»
και εσύ συνεχίζεις να μιλάς για «εμπιστοσύνη»,
Αυτό δεν είναι πολιτική, Είναι Πολιτική Ψυχασθένεια.
Δεν είναι η πρώτη φορά που μιλούν έτσι.
Ούτε η πρώτη φορά που εμείς κάνουμε πως δεν ακούμε.
Από τον Ραούφ Ντενκτάς, στον Μουσταφά Ακιντζί, στον Ερσίν Τατάρ,
να υποκλίνονται και να ακολουθούν τους
Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, Χακάν Φιντάν, Χουλουσί Ακάρ.
Άλλοι με χαμόγελο. Άλλοι με απειλή, άλλοι με γλώσσα διπλωματική.
Άλλοι ωμά και κοφτά.
Όλοι στην ίδια γραμμή:
- Δύο κράτη.
- Δύο λαοί.
- Τουρκικές εγγυήσεις.
- Αδιαπραγμάτευτη Μόνιμη παρουσία.
Και εμείς;
- Να ζητάμε «αδέλφια».
- Να παρακαλούμε για «επανένωση».
- Να αποζητούμε «να τα βρούμε».
Με ποιον άραγε «θα τα βρούμε»; Με ποιο σχέδιο; Με ποια πραγματικότητα;
Όταν ο άλλος σου λέει:
«δύο κράτη», και εσύ απαντάς «συμβίωση»,
δεν έχεις διαφορά άποψης. Έχεις σύγκρουση πραγματικοτήτων.
Είσαι πολιτικά ψυχασθενής.
Όταν ο άλλος σου λέει:
«η Τουρκία θα μείνει για πάντα» και εσύ λες «θα τα βρούμε μεταξύ μας»,
δεν είσαι αισιόδοξος.
Είσαι εκτός τόπου.
Όταν ο άλλος σου λέει:
«κυριαρχική ισότητα», και εσύ ακούς «καλή θέληση»,
δεν παρεξηγείς, παραπλανάς τον εαυτό σου.
Χρήζεις θεραπείας.
Η αυταπάτη αυτή έχει ένα επικίνδυνο χαρακτηριστικό:
- Σε κοιμίζει.
- Σε ναρκώνει.
- Σε ευνουχίζει.
Δεν λέμε ότι δεν υπάρχουν Τουρκοκύπριοι που αντιδρούν, Υπάρχουν.
Αλλά δεν κυβερνούν αυτοί. Δεν αποφασίζουν αυτοί. Δεν καθορίζουν αυτοί τη γραμμή.
Η Στρατηγική έρχεται από αλλού και μιλά ξεκάθαρα, εδώ και δεκαετίες.
Το πρόβλημα δεν είναι τι λένε αυτοί, Το πρόβλημα είναι τι δεν ακούμε εμείς.
Δεν είναι προδοσία να θέλεις ειρήνη.
Προδοσία είναι να αρνείσαι την πραγματικότητα.
Δεν είναι λάθος να ελπίζεις.
Λάθος είναι να χτίζεις εθνική πολιτική πάνω σε ψευδαίσθηση.
Γιατί τα κράτη δεν λειτουργούν με ευχές.
Λειτουργούν με ισχύ, με στρατηγική, με ξεκάθαρους στόχους.
Απέναντί μας υπάρχει στόχος ξεκάθαρος.
Σταθερός. Διαχρονικός. Αμετακίνητος.
Η «Επανάκτηση» της Κύπρου και ο έλεγχος της Ανατολικής Μεσογείου.
Αλλά υπάρχει κάτι ακόμη πιο βαθύ.
Και αυτό είναι η Επιβίωση.
Η επιβίωση του Ελληνισμού σε αυτόν τον τόπο.
Δεν μπορούμε να θυσιάσουμε
τον πολιτισμό μας, την ταυτότητά μας, τη συνέχεια μας.
Για να κυνηγάμε χίμαιρες.
Δεν μπορούμε να διαλύσουμε αυτό που είμαστε,
για να «συνυπάρξουμε» με κάτι που δεν θέλει να συνυπάρξει.
Δεν είναι συμβιβασμός αυτό. Είναι υποταγή και εγκατάλειψη.
Και το χειρότερο;
Να το επιδιώκεις… εθελούσια.
Χωρίς να σε αναγκάζουν, χωρίς καν να σου ζητηθεί.
Χωρίς καν να υπάρχει ανταπόκριση.
Και όμως, ακόμη και τώρα, υπάρχουν εκείνοι που επιμένουν.
Να μιλούν για ένα «κυπριακό έθνος».
Σαν να μπορεί η ταυτότητα να κατασκευαστεί.
Σαν να μπορεί η ιστορία να διαγραφεί.
Αυτό δεν είναι λύση. Είναι διάλυση.
Ο Θουκυδίδης μας έχει προειδοποιήσει:
«Ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμή του
και ο αδύνατος υποχωρεί όσο του επιβάλλει η αδυναμία του.»
Δεν είναι κυνισμός, Είναι πραγματικότητα.
Και όποιος την αγνοεί, δεν κινδυνεύει απλώς να κάνει λάθος.
Θα χαθεί!