Η Κύπρος, τούτη η μικρή μαρτυρική γη, στέκει αιμορραγώντας για δεκαετίες. Από το ’55 κι έπειτα, μια ατέλειωτη πάλη, μια διαρκής θυσία, ένα αδιάκοπο πένθος. Και το χειρότερο; Η ήττα. Όχι η ήττα στο πεδίο της μάχης, μα η ήττα μέσα στις ψυχές μας, η ήττα της λογικής, η παραίτηση από το δίκιο. Αυτή την […]
Φανταστείτε, λέει, η Μαφία να έστηνε “εκλογές” για νομιμοποίηση.Nα διάλεγε τον νέο της αρχηγό ανάμεσα στους μπράβους της – και ο Υπουργός Δικαιοσύνης να έσπευδε να τον συγχαρεί! Αλήθεια, ποια η διαφορά του εισβολέα που πήρε τη γη και τις ζωές μας,έδιωξε τους πατεράδες μας, βίασε τις αδελφές και τις μανάδες μας,έκλεψε τις περιουσίες μας
« Όταν χάνεις την Παιδεία σου, χάνεις και τον εαυτό σου» Η Παιδεία δεν είναι μόνο βιβλία, μαθήματα και εξετάσεις. Είναι η φωνή της ιστορικής μνήμης, της ταυτότητας, της γλώσσας και του πολιτισμού μας. Όταν αυτή η φωνή αλλοιώνεται, αλλοιώνεται και η συνείδηση του λαού. Μια κοινωνία που μεγαλώνει γενιές χωρίς ρίζες, χωρίς μνήμη, χωρίς
Οι ακραίες μεταναστευτικές ροές που βιώνουμε τη τελευταία δεκαετία, μας δοκιμάζουν τόσο σαν ανθρώπους όσο και σαν κοινωνία. Φοβάμαι όμως ότι αποτύχαμε. Έχουμε αφήσει Δύο Άκρα να αντιμάχονται πάνω από αθώους συνανθρώπους μας και να μας οδηγούν στο χάος. Εμείς παρακολουθούμε, είτε επικροτώντας, είτε κατακρίνοντας, είτε αδιαφορώντας. «ούτε πολύξενος, μα ούτε πάλι κι άξενος να
Σήμερα Κυριάκη 16 Νοεμβρίου, στην υπόγεια αίθουσα Του Ιερού Ναού Αποστόλων Πέτρου και Παύλου,
ιδρύθηκε η Κοινότητα Δράσης Αυτόνοων Ελλήνων – ΦΩΝΗ ΠΑΤΡΙΔΑΣ.
Η Ιστορία δεν χρειάζεται πάντα όπλα, κανόνια και στρατούς για να γραφτεί.
Κάποτε αρκεί ένας λαός που απλά δεν αντέχει άλλο.
Ένας λαός, με Πόθο να Ανήκει και θέληση να διεκδικήσει την κληρονομιά του.
Ένας λαός έτοιμος να ανάψει το φως του.
21 Οκτωβρίου 1931. Η Κύπρος, ανάβει το Φως της με Φωτιά.
«Είχα την τύχη και την τιμή να διοικήσω άνδρες που δεν λύγισαν, που δεν σκέφτηκαν την υποχώρηση όσο υπήρχε σφαίρα στο όπλο τους.
Δεν τους διέταξα να μείνουν· έμειναν μόνοι τους.
Είδα στρατιώτες να γυρίζουν πίσω, να παίρνουν τις θέσεις των πεσόντων χωρίς να τους το πει κανείς.
Είδα να πολεμούν δίχως ελπίδα, μόνο για την τιμή τους και για να κερδίσουν λίγα λεπτά για τους συντρόφους τους που υποχωρούσαν.
Ήταν τιμή μου που υπήρξα διοικητής αυτών των ανδρών.»
– Ανχης Π. Σταυρουλόπουλος, Διοικητής ΕΛΔΥΚ
Πορεύσου όπου Λαχταράς Σολωμέ.Πορεύσου όπου Λαχταράς Ισαάκ.Ελεύθερος όπως αγαπάς. Τάσος Ισαάκ – Σολωμός ΣολωμούΔύο ξαδέλφια. Δύο Ήρωες.Μία Σημαία. Μία Πατρίδα. Δεν είχαν άρματα, ούτε τίτλους και αξιώματα.Δυο Νέοι ήταν, δυο ξαδέλφια.Μια Μοτοσυκλέτα μονο ειχαν και το Δίκιο τους. Δεν πήγαν σε μάχή. Δεν ήθελαν δόξες και μεγαλεία.Πηγαν μόνο να φωνάξουν για Δίκαιο, για Πατρίδα, για
1η Απριλίου 1955! Ο Μεγάλος Αγώνας έχει αρχίσει. Η Μέρα τούτη σημαδεύτηκε με την Μεγαλύτερη Αληθεια που μπορούσε να ειπωθεί.
Η σκλαβωμένη Κύπρος μας αποφάσιζε επιτέλους να διεκδικήσει με αίμα την Λευτεριά της.
Πως όμως ο Λαός μας και ειδικά η τότε Νεολαία μας υποδέκτηκε τον Ξεσηκωμό.
Ας ακολουθήσουμε την ψυχή ενός μαθητή να μας ταξιδέψει σε Εκείνη τη μέρα.
