Απ΄ευθείας πτήσεις.
Απ΄ευθείας εμπόριο.
Απ΄ευθείας διεθνείς επαφές.
Απ΄ευθείας οικονομική αναβάθμιση.
Τους τα δίνουμε όλα με «Ενδιάμεση Στρατηγική Συμφωνία», και αυτό το αποκαλούμε βήμα προς τη λύση και όχι συμφωνημένη διχοτόμηση,
Αρνούμαι να υποτιμούν τη νοημοσύνη μας.
Η επίσκεψη Γκουτέρες στην Κύπρο επικύρωσε επισήμως την επαναφορά των συγκλίσεων του Κραν Μοντανά, και την προετοιμασία μιας νέας συνάντησης «5+1»
Οι διαρροές μιλούν για «Ενδιάμεση Στρατηγική Συμφωνία». Για μια συμφωνία που θα καθορίσει τον αμετάκλητο σκελετό της λύσης, τα βήματα εφαρμογής και μια μεταβατική περίοδο.
Συγκεκριμένα μιλούν
- για πολύ χαλαρή ομοσπονδία, τόσο αποκεντρωμένη ώστε να αγγίζει τη συνομοσπονδία.
- Και για τα τρία «απευθείας» που απαιτεί εδώ και χρόνια η τουρκική πλευρά:
- Απευθείας πτήσεις,
- Απευθείας εμπόριο και
- Απευθείας διεθνείς επαφές.
Ως κίνητρα, Ως μέτρα εμπιστοσύνης, Ως ενδιάμεσα βήματα προς τη λύση.
Η Πραγματικότητα όμως, όπως πάντα, θα είναι αμείλικτη. Κάνεις δεν θα μπορέσει να σταθεί απέναντι της. Όταν θα μας συνθλίψει, τότε ούτε η διπλωματική κουτοπονηριά ούτε τα ευήκοα λόγια, θα μας σώσουν.
Οι «Σωτήρες» μας θα μας πουν, όπως μας το ξαναείπαν, Ας προσέχατε!
Εάν πριν από την τελική συμφωνία και πριν από το δημοψήφισμα παραχωρηθούν στο ψευδοκράτος απευθείας πτήσεις, διεθνές εμπόριο, πολιτικές επαφές, οικονομικές συμφωνίες και αποδοχή χωριστών διοικητικών αρχών, τότε τους δίνουμε «νόμιμα» τα βασικά λειτουργικά γνωρίσματα κράτους.
Δεν χρειάζεται να υψωθεί η σημαία του ψευδοκράτους. Θα γίνουν αποδεκτά τα αεροδρόμιά του, οι αρχές του, τα πιστοποιητικά του, οι εμπορικές του σχέσεις και η χωριστή διεθνή του παρουσία.
Και τι θα συμβεί εάν η τελική λύση απορριφθεί από τον λαό;
Θα σταματήσουν οι πτήσεις; Θα ακυρωθούν οι εμπορικές συμφωνίες; Θα κλείσουν οι διεθνείς αντιπροσωπείες; Θα αποχωρήσουν οι επενδυτές; Θα διαγραφούν οι θεσμικές σχέσεις που θα έχουν δημιουργηθεί; Θα επιστρέψουν όλοι, με το πάτημα ενός κουμπιού, στο προηγούμενο καθεστώς;
Θεωρητικά θα μπορούσε να προβλέπεται κάτι τέτοιο. Όλα τα μέτρα να τελούν υπό την απόλυτη αίρεση έγκρισης της συνολικής λύσης και ανατρέπονται αυτομάτως σε περίπτωση απόρριψης.
Πρακτικά, όμως, Πώς μπορεί αυτό να συμβεί;
Όταν επί μήνες ή χρόνια λειτουργούν αεροπορικές συνδέσεις, εμπορικά δίκτυα, τραπεζικές συναλλαγές, διεθνείς συμβάσεις, ξένες επενδύσεις και συμφέροντα που θα απαιτούν συνέχεια. Μπορεί οι παραχωρήσεις να είναι νομικά ανακλητές, αλλά πολιτικά και πρακτικά θα έχουν ήδη καταστεί μη αναστρέψιμες.
Ποιος θα μπορέσει να τις αναστρέψει;
Μετά την απόρριψη θα ακούσουμε πάλι το γνωστό και χιλιοειπωμένο:
«Δεν μπορούν να τιμωρηθούν οι Τουρκοκύπριοι επειδή οι Ελληνοκύπριοι απέρριψαν ακόμη μία λύση».
Το αντικρούσαμε το 2004. Δεν είχαμε όμως τότε δώσει τα «απευθείας».
Τότε ζητούσαν να τους δοθούν. Τώρα θα απαιτούν να μην τους αφαιρεθούν. Η διαφορά είναι τεράστια.
Εάν μέχρι τότε έχουν επιστραφεί και εδάφη, το αποτέλεσμα θα παρουσιαστεί ως ένας «ισορροπημένος συμβιβασμός»: εδάφη αντί αναγνώρισης και αναβάθμισης. «Δίκαια» μοιρασιά και τέλος του βραχνά. Για όλους εκτός των θυμάτων.
Για εμάς Διχοτόμηση. Με την μισή Αμμόχωστο για αντάλλαγμα.
Εάν, όμως, οι εδαφικές επιστροφές παραμείνουν υπόσχεση που θα εφαρμοστεί μόνο μετά την τελική λύση, τότε τα πράγματα γίνονται χειρότερα. Η Τουρκία θα κρατήσει όσα έλαβε και θα επικαλεστεί την απόρριψη για να μην εκπληρώσει όσα υποσχέθηκε. Εμείς θα μείνουμε χωρίς λύση, χωρίς εδάφη και με τα κατεχόμενα αναγνωρισμένα και αναβαθμισμένα.
Για εμάς και πάλι Διχοτόμηση. Τώρα χωρίς καν την μισή Αμμόχωστο.
Φυσικά η Κυπριακή Δημοκρατία θα παραμένει το μόνο αναγνωρισμένο κράτος. Στα χαρτιά.
Στην πράξη, όμως;
Δύο διοικήσεις, δύο οικονομίες, δύο διεθνείς πύλες, δύο χωριστά συστήματα εξωτερικών σχέσεων και δύο εξουσίες.
Η Τουρκία δεν θα συζητά τίποτε άλλο. Θα ζητά το αυτονόητο:
«Να αναγνωριστεί επισήμως αυτό που είχε αποδεχθεί η ελληνοκυπριακή πλευρά και ήδη λειτουργεί επιτυχώς».
Η Πραγματική Παγίδα:
Εάν προηγηθεί η εφαρμογή της Ενδιάμεσης Στρατηγικής Συμφωνίας, ο λαός δεν θα κληθεί απλώς να εγκρίνει ή να απορρίψει μια λύση. Θα κληθεί να αποφασίσει κάτω από το βάρος τετελεσμένων.
Το μήνυμα θα είναι απλό: Αν ψηφίσετε «όχι», δεν επιστρέφουμε, συνεχίζουμε με όσα παραχωρήθηκαν που ήδη έχουν δημιουργήσει δικαιώματα, συμφέροντα και διεθνείς δεσμεύσεις.
Έτσι η λαϊκή ετυμηγορία καταργείται και παρακάμπτεται. Ο λαός πλέον θα διαθέτει ψήφο άνευ ουσίας, ψήφο επικύρωσης της Διχοτόμησης ή επιλογή της καταστροφής.
Γι’ αυτό το ερώτημα πρέπει να τεθεί τώρα. Πριν από τις υπογραφές. Πριν από τα ενδιάμεσα βήματα. Πριν την Διχοτόμηση.
Ποιος εξουσιοδότησε οποιονδήποτε να παραχωρήσει προκαταβολικά όσα η Τουρκία επιδιώκει εδώ και πενήντα δύο χρόνια;
Καμία παραχώρηση με κρατικά χαρακτηριστικά πριν από την ολοκλήρωση και τη λαϊκή έγκριση της συνολικής λύσης.
Καμία «προσωρινή» ρύθμιση χωρίς ρητή, αυτόματη και πλήρως εφαρμόσιμη επαναφορά.
Καμία Στρατηγική Συμφωνία εν κρυπτώ.
Όλα στο φως. Πριν από οποιαδήποτε δέσμευση.
Πριν την Διχοτόμηση