Σήμερα Κυριάκη 16 Νοεμβρίου, στην υπόγεια αίθουσα Του Ιερού Ναού Αποστόλων Πέτρου και Παύλου,
ιδρύθηκε η Κοινότητα Δράσης Αυτόνοων Ελλήνων – ΦΩΝΗ ΠΑΤΡΙΔΑΣ.
Η Ιστορία δεν χρειάζεται πάντα όπλα, κανόνια και στρατούς για να γραφτεί.
Κάποτε αρκεί ένας λαός που απλά δεν αντέχει άλλο.
Ένας λαός, με Πόθο να Ανήκει και θέληση να διεκδικήσει την κληρονομιά του.
Ένας λαός έτοιμος να ανάψει το φως του.
21 Οκτωβρίου 1931. Η Κύπρος, ανάβει το Φως της με Φωτιά.
«Είχα την τύχη και την τιμή να διοικήσω άνδρες που δεν λύγισαν, που δεν σκέφτηκαν την υποχώρηση όσο υπήρχε σφαίρα στο όπλο τους.
Δεν τους διέταξα να μείνουν· έμειναν μόνοι τους.
Είδα στρατιώτες να γυρίζουν πίσω, να παίρνουν τις θέσεις των πεσόντων χωρίς να τους το πει κανείς.
Είδα να πολεμούν δίχως ελπίδα, μόνο για την τιμή τους και για να κερδίσουν λίγα λεπτά για τους συντρόφους τους που υποχωρούσαν.
Ήταν τιμή μου που υπήρξα διοικητής αυτών των ανδρών.»
– Ανχης Π. Σταυρουλόπουλος, Διοικητής ΕΛΔΥΚ
Πορεύσου όπου Λαχταράς Σολωμέ.Πορεύσου όπου Λαχταράς Ισαάκ.Ελεύθερος όπως αγαπάς. Τάσος Ισαάκ – Σολωμός ΣολωμούΔύο ξαδέλφια. Δύο Ήρωες.Μία Σημαία. Μία Πατρίδα. Δεν κρατούσαν Σπαθί.Δεν είχαν τίτλους.Δυο Νέοι ήταν, ξαδέλφια, Με μια Μοτοσυκλέτα και το Δίκιο τους. Δεν πήγαν να σκοτώσουν. Ούτε να Δοξαστούν.Να φωνάξουν ήθελαν, Για Δίκαιο, για Πατρίδα, για Ελευθερία. Ο Τάσος Ισαάκ Δεν πρόλαβε
1η Απριλίου 1955! Ο Μεγάλος Αγώνας έχει αρχίσει. Η Μέρα τούτη σημαδεύτηκε με την Μεγαλύτερη Αληθεια που μπορούσε να ειπωθεί.
Η σκλαβωμένη Κύπρος μας αποφάσιζε επιτέλους να διεκδικήσει με αίμα την Λευτεριά της.
Πως όμως ο Λαός μας και ειδικά η τότε Νεολαία μας υποδέκτηκε τον Ξεσηκωμό.
Ας ακολουθήσουμε την ψυχή ενός μαθητή να μας ταξιδέψει σε Εκείνη τη μέρα.
