Βλέπουμε σήμερα τη γλώσσα μας να φθείρεται, να σβήνει κάτω από ξένα σύμβολα. Η γλώσσα που άντεξε αιώνες κατακτήσεων και αλλοιώσεων, παραμένοντας αλώβητη και ανθεκτική βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπη με μια νέα, ύπουλη απειλή: τα Greeklish.
Πηγή: https://ellada.cy Ταξίδι στη Μόρφου, τον παράδεισο της παιδικής μας ηλικίας Να θυμηθούμε πρέπει και να μην ξεχάσουμε ποτέ. Να αγαπήσουμε τον τόπο μας πρέπει, με αγάπη μεγάλη που θα μας οδηγήσει και στο καθήκον μας. Για να καταξιωθούμε σαν Έλληνες και σαν Χριστιανοί. Πρέπει να αναβαπτισθούμε στην Ελληνική κληρονομική μας αρχοντιά και να αναδυθούμε
Ώρα 5:30 π.μ. – 28 Οκτωβρίου 1940. Τα πρώτα ιταλικά πυροβόλα βροντούν στα σύνορα. Η εισβολή αρχίζει από την Ήπειρο. Η Μεραρχία «Τζούλια» των αλπινιστών περνά το ποτάμι του Σαρανταπόρου και κατευθύνεται προς το Μέτσοβο και την Πίνδο. O Υποστράτηγος Κατσιμήτρος έχει ήδη δώσει εντολή: «Θα αμυνθούμε επί τόπου. Καμία υποχώρηση. Τα σύνορα είναι η τελευταία γραμμή άμυνας» ….
Εκεί που Γράφτηκε η Ιστορία μας – Ο Ρένος Κυριακίδης, Τομεάρχης Πιτσιλιάς.
Ίσως ένας απο τους τελευταίους ζωντανούς θρυλους του ΑΓΩΝΑ
Διδάσκει τα Ελληνόπουλα Νεότερη Ελληνική Ιστορία. Όπως την έζησε.
Είναι η Επανένωση πραγματικά Απελευθέρωση και Τερματισμός της Κατοχής;
Ρεαλιστικός Στόχος ή Ουτοπία;
Εθνικό Όραμα ή Πολιτική Κοροϊδία;
Μετά από 50 Χρόνια ξεχάσαμε τα πάντα, τα πάντα εκτός από το Μίσος μας. 50 Χρόνια κλείνουμε από την Απώλεια της μισής μας Πατρίδας. 50 Χρόνια πορείας και αγώνων.Προσφυγιά, Ξεριζωμός, Επιβίωση, Ξενιτεμός, Επανεκκίνηση, Δημιουργία, Ρίζες, Ανάκαμψη, Ευμάρεια, Μια Πορεία που ξεκίνησε με το ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ και καταλήξαμε μετά από 50 Χρόνια να ξεχάσουμε τα πάντα,
Η Κύπρος, τούτη η μικρή μαρτυρική γη, στέκει αιμορραγώντας για δεκαετίες. Από το ’55 κι έπειτα, μια ατέλειωτη πάλη, μια διαρκής θυσία, ένα αδιάκοπο πένθος. Και το χειρότερο; Η ήττα. Όχι η ήττα στο πεδίο της μάχης, μα η ήττα μέσα στις ψυχές μας, η ήττα της λογικής, η παραίτηση από το δίκιο. Αυτή την
Φανταστείτε, λέει, η Μαφία να έστηνε “εκλογές” για νομιμοποίηση.Nα διάλεγε τον νέο της αρχηγό ανάμεσα στους μπράβους της – και ο Υπουργός Δικαιοσύνης να έσπευδε να τον συγχαρεί! Αλήθεια, ποια η διαφορά του εισβολέα που πήρε τη γη και τις ζωές μας,έδιωξε τους πατεράδες μας, βίασε τις αδελφές και τις μανάδες μας,έκλεψε τις περιουσίες μας
« Όταν χάνεις την Παιδεία σου, χάνεις και τον εαυτό σου» Η Παιδεία δεν είναι μόνο βιβλία, μαθήματα και εξετάσεις. Είναι η φωνή της ιστορικής μνήμης, της ταυτότητας, της γλώσσας και του πολιτισμού μας. Όταν αυτή η φωνή αλλοιώνεται, αλλοιώνεται και η συνείδηση του λαού. Μια κοινωνία που μεγαλώνει γενιές χωρίς ρίζες, χωρίς μνήμη, χωρίς
Οι ακραίες μεταναστευτικές ροές που βιώνουμε τη τελευταία δεκαετία, μας δοκιμάζουν τόσο σαν ανθρώπους όσο και σαν κοινωνία. Φοβάμαι όμως ότι αποτύχαμε. Έχουμε αφήσει Δύο Άκρα να αντιμάχονται πάνω από αθώους συνανθρώπους μας και να μας οδηγούν στο χάος. Εμείς παρακολουθούμε, είτε επικροτώντας, είτε κατακρίνοντας, είτε αδιαφορώντας. «ούτε πολύξενος, μα ούτε πάλι κι άξενος να
