Φανταστείτε, λέει, η Μαφία να έστηνε “εκλογές” για νομιμοποίηση.
Nα διάλεγε τον νέο της αρχηγό ανάμεσα στους μπράβους της – και ο Υπουργός Δικαιοσύνης να έσπευδε να τον συγχαρεί!
Αλήθεια, ποια η διαφορά του εισβολέα που πήρε τη γη και τις ζωές μας,
έδιωξε τους πατεράδες μας, βίασε τις αδελφές και τις μανάδες μας,
έκλεψε τις περιουσίες μας και φύτεψε ξένους στη θέση μας, από την Κόζα Νόστρα;
Ποια η διαφορά από μια εγκληματική οργάνωση που πουλά «προστασία», κλέβει συνειδήσεις, σκοτώνει όσους αντιστέκονται, βιάζει γιατί μπορεί;
Τι αλλάζει στις δικές μας «εκλογές»;
Μόνο οι τίτλοι και τα χαμόγελα.
Ο Νονός λέγεται «ηγέτης κοινότητας», ο μπράβος «εκπρόσωπος τάξης».
Και η πολιτεία, αντί να τους καταδικάσει, τους συγχαίρει.
Κατηγορώ
Κατηγορώ.
Όχι για απάθεια, όχι για ανικανότητα,
Κατηγορώ για συνενοχή.
Κατηγορώ όσους έστειλαν ευχές, συγχαρητήρια και καρδούλες σε όργανα κατοχής,
ενώ ακόμη υπάρχουν μάνες που δεν ξέρουν πού είναι τα παιδιά τους
και σπίτια που περιμένουν τον Ιδιοκτήτη τους.
Εσείς, κύριοι πολιτικοί, που μάθατε να λέτε «διπλωματία» την υποδούλωση,
εσείς που ονομάζετε «εκπρόσωπο κοινότητας» τον υπάλληλο του εισβολέα,
εσείς που χαιρετάτε με λόγια ευγένειας εκεί όπου χύθηκε αίμα,
σας κατηγορώ!
Το έγκλημα δεν τελείωσε το ’74.
Συνεχίζεται κάθε φορά που υπογράφετε με το χαμόγελο της ανοχής.
Συνεχίζεται κάθε φορά που χειροκροτείτε αυτούς που μπήκαν με όπλα και έμειναν με Θράσος.
Κάποτε οι πρόγονοι δεν μέτρησαν δυνάμεις,
πήραν τα όπλα γιατί το ζήτησε το Δίκαιο και η πατρίδα.
Σήμερα οι απόγονοι μετράνε γνώμες και χαμόγελα πρεσβειών,
πριν να τολμήσουν να αρθρώσουν λέξη.
Τότε πολεμούσαν για να φυλάξουν τη Γη τους,
τώρα την παραδίδουν με δελτία τύπου.
Τότε η Ελευθερία φυλασσόταν με αίμα.
Τώρα νοικιάζεται για προβολή και θέση σε ένα πάνελ.
Η Πατρίδα από ιερό καθήκον έγινε διαχειρίσιμο μέγεθος –
και ο κατακτητής, επίτιμος προσκεκλημένος.
Πείτε μας λοιπόν, κύριοι:
Όταν συγχαίρετε τον εγκάθετο της κατοχής, ποιον τιμάτε;
Τον κατακτητή ή τον εαυτό σας;
Κι αν το κάνετε «για το καλό του τόπου», τότε πείτε:
ποιος σας έδωσε το δικαίωμα να βαφτίζετε την υποδούλωση πολιτική ευγένεια;
Η Μαφία που ρημάζει γειτονιές
και ο Κατακτητής που κρατά τα χωριά μας έχουν την ίδια λογική:
Νόμος να γίνει ο φόβος, και Τάξη η Αδικία.
Μόνο που η Μαφία τιμωρείται,
ενώ ο Κατακτητής συνομιλείται.
Κι εσείς, με τα συγχαρητήριά σας, τον ανεβάζετε στο ίδιο τραπέζι.
Κατηγορώ εσάς, που σβήνετε τη λέξη «Κατοχή» από τα ανακοινωθέντα σας.
Που τη λέτε «εκκρεμότητα», «κοινό συμφέρον», «πολιτική ωριμότητα».
Δεν είναι ωριμότητα να ξεχνάς, είναι τύφλωση.
Δεν είναι πολιτική να χαμογελάς στον εγκληματία, είναι συνενοχή.
Η Πατρίδα Ζητά Βοήθεια
Η Πατρίδα δεν ζητά συγχαρητήρια.
Ζητά δικαιοσύνη.
Ζητά αλήθεια.
Και ζητά από όλους μας να θυμόμαστε.
Το να συγχαίρεις τον κατακτητή δεν είναι ευγένεια,
Είναι Συνενοχή.
Και η συνενοχή είναι μορφή κατοχής – η πιο ύπουλη απ’ όλες.
Το να συγχαίρεις τον κατακτητή δεν είναι ευγένεια,
είναι συνενοχή.
Και η συνενοχή είναι μορφή κατοχής – η πιο ύπουλη απ’ όλες.
Γιατί δεν χρειάζονται όπλα για να χαθεί μια πατρίδα.
Φτάνει να συνηθίσει το άδικο.
Να σωπάσει μπροστά του και να το πει «πολιτική».
Όμως η σιωπή δεν είναι ειρήνη, είναι παράδοση.
Κι όσοι τη βαφτίζουν σύνεση, διδάσκουν υποταγή.
Δεν χρειάζονται όπλα για να χαθεί η πατρίδα.
Φτάνει να συνηθίσει το άδικο
και να το λέει «πολιτική».
Η Πατρίδα θέλει μνήμη
και ανθρώπους που δεν συνηθίζουν την Συνενοχή.