Είναι η Επανένωση πραγματικά Απελευθέρωση και Τερματισμός της Κατοχής;
Ρεαλιστικός Στόχος ή Ουτοπία;
Εθνικό Όραμα ή Πολιτική Κοροϊδία;
Μετά από 50 Χρόνια ξεχάσαμε τα πάντα, τα πάντα εκτός από το Μίσος μας. 50 Χρόνια κλείνουμε από την Απώλεια της μισής μας Πατρίδας. 50 Χρόνια πορείας και αγώνων.Προσφυγιά, Ξεριζωμός, Επιβίωση, Ξενιτεμός, Επανεκκίνηση, Δημιουργία, Ρίζες, Ανάκαμψη, Ευμάρεια, Μια Πορεία που ξεκίνησε με το ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ και καταλήξαμε μετά από 50 Χρόνια να ξεχάσουμε τα πάντα,
Η Κύπρος, τούτη η μικρή μαρτυρική γη, στέκει αιμορραγώντας για δεκαετίες. Από το ’55 κι έπειτα, μια ατέλειωτη πάλη, μια διαρκής θυσία, ένα αδιάκοπο πένθος. Και το χειρότερο; Η ήττα. Όχι η ήττα στο πεδίο της μάχης, μα η ήττα μέσα στις ψυχές μας, η ήττα της λογικής, η παραίτηση από το δίκιο. Αυτή την
Φανταστείτε, λέει, η Μαφία να έστηνε “εκλογές” για νομιμοποίηση.Nα διάλεγε τον νέο της αρχηγό ανάμεσα στους μπράβους της – και ο Υπουργός Δικαιοσύνης να έσπευδε να τον συγχαρεί! Αλήθεια, ποια η διαφορά του εισβολέα που πήρε τη γη και τις ζωές μας,έδιωξε τους πατεράδες μας, βίασε τις αδελφές και τις μανάδες μας,έκλεψε τις περιουσίες μας
Οι ακραίες μεταναστευτικές ροές που βιώνουμε τη τελευταία δεκαετία, μας δοκιμάζουν τόσο σαν ανθρώπους όσο και σαν κοινωνία. Φοβάμαι όμως ότι αποτύχαμε. Έχουμε αφήσει Δύο Άκρα να αντιμάχονται πάνω από αθώους συνανθρώπους μας και να μας οδηγούν στο χάος. Εμείς παρακολουθούμε, είτε επικροτώντας, είτε κατακρίνοντας, είτε αδιαφορώντας. «ούτε πολύξενος, μα ούτε πάλι κι άξενος να
